zondag 17 januari 2016

Roodkeelnachtegaal.


Roodkeelnachtegaal.                  The first Siberian Rubythroat for the Netherlands.

Je ziet het wel vaker voorbij komen op Facebook, een foto van een vogel met daarboven de tekst, wie weet welk vogeltje dit is? Op vrijdag verscheen er wederom zo'n bericht op Facebook van een mevrouw uit Hoogwoud, ze had een vogeltje gefotografeerd in de tuin van haar zoon en een ding was zeker, na het indrukken van de enter knop op haar computer had ze niet kunnen vermoeden dat er een dag later vele honderden zwaar bewapende vogelaars naar Hoogwoud zouden trekken om de vogel in kwestie te bekijken.  


Na het verschijnen van de foto op Facebook stond direct heel Nederland vogelland op scherp want als dit allemaal zou kloppen dan zaten we met elkaar naar een foto van de eerste Roodkeelnachtegaal voor Nederland te kijken. Menig Whats app groepje in het land moet net als de Grunn groep uit zijn veters gesprongen zijn en hoewel de exacte plek nog niet bekend was werd een ding wel duidelijk, er waren erg veel mensen die deze vogel wilden zien. De twitch politie zette alles op alles om de juiste locatie te achterhalen en na een speurtocht in de vriendenkring op de vrouw haar Facebookpagina bleven er nog maar twee mogelijke namen van haar zoon over en dus ook twee locaties waar de vogel zou kunnen zitten. Het zou dus een kwestie van tijd zijn voor de juiste tuin gevonden werd en zo geschiede.


Nu bekend was waar de vogel zat zou de buurt in een mum van tijd worden overspoeld met honderden vogelaars die allen maar een ding voor ogen hadden, de Roodkeelnachtegaal zien. Dat dit de nodige irritaties onder de bewoners met zich mee zou brengen laat zich raden. Niemand zit immers te wachten op honderden nieuwsgierige vogelaars die constant over de schuttingen hangen en die bij elke beweging van de vogel als een kudde blinde koeien door de wijk rennen. Daarom werd er naar een maatregel gegrepen die we in Nederland maar zelden zien, het was mogelijk om, tegen betaling van 5 euro pp, de vogel vanuit een woonkamer te zien. Op deze manier was de toeloop te controleren en alle vogelaars hadden nu allemaal dezelfde kansen om de vogel mooi te bekijken zonder de overige bewoners van de wijk lastig te vallen.  


Nico in gesprek met een verslaggever van het NOS journaal.  

Voor mij was een ding zeker, deze mega dwaalgast wilde ik beslist zien en na wat bellen en app'en besloten ik om samen met Nico en Dietrich af te reizen naar het Noord Hollandse Hoogwoud. We spraken af bij het Van der Valk hotel in zuidbroek maar om daar te komen was nog een heel ander verhaal. In de voorliggende nacht had het flink gesneeuwd in oost Groningen en binnen enkele uren was er zeker 10 centimeter sneeuw gevallen. Met een slakkengangetje van 40 kilometer per uur reed ik over een compleet witte A7 in de richting van Zuidbroek om daar bij de andere mannen in te stappen. Veel later dan afgesproken arriveerden mijn reisgenoten bij het hotel, ze hadden onderweg ook veel last van de sneeuw gehad en waren met gepaste snelheid over de wegen gekropen. Pas nadat we de stad Groningen gepasseerd waren werd het beter op de weg en kon het gas er op en werd er, op een kleine pisstop na, in een lijn koers gezet naar de plek des onheil, Hoogwoud. Bij aankomst vingen we vrijwel direct een glimp van de vogel op maar voor ons was dat te mager, we wilden meer zien van de vogel en we besloten om, net als al die andere honderden vogelaars, aan te sluiten in de wachtrij die voor de voordeur van Beukenlaan 17 stond.  


About 600 twitchers were able to see the Siberian Rubythroat in a backyard, from the livingroom.

Na een poosje wachten betraden we, na de 5 euro afgetikt te hebben, de woning en een ding was duidelijk, de vele honderden modderige schoenen hadden zichtbaar hun sporen nagelaten op het lichte laminaat. In de woonkamer waren de stoelen, tafels en banken verwijderd om de twitchers wat meer ruimte te geven en de vensterbank was helemaal leeg gehaald. De groep voor ons moest al vrij vlot na het zien van de vogel alweer plek maken voor de volgende tien twitchers en voor ik het wist stond ik voor het raam te wachten op de heilige graal, het eeuwige onbereikbare en de juweel op de lijst van elke vogelaar, de Roodkeelnachtegaal. Na een paar minuten wachten glipte het vogeltje eindelijk door de schutting en het kijken en het maken van foto's kon beginnen. Door het tegenlicht en de spiegeling in het achterraam was dit een lastige klus maar aangezien iedereen in hetzelfde schuitje zat namen de meeste aanwezigen snel genoegen met wat ze aan plaatjes hadden. De vogel verdween vrij vlot weer tussen de schutting en geheel tegen de afspraken in kreeg mijn lichting nog een nieuwe poging cadeau van de mensen die toezicht hielden, waarvoor nog erg veel dank. Ook tijdens de tweede ronde liet de vogel zich weer formidabel bekijken maar hielt het na een paar minuten wederom weer voor gezien. Onze tijd zat er op en binnen een paar minuten stroomde de kamer weer vol met een nieuwe lichting vogelaars en wij verlieten, nadat we de gastvrouw bedankt hadden, voldaan weer de woning. Na een twitch als deze verkeer je voor de rest van de dag in een roes vol ongeloof en waarheden maar de Roodkeelnachtegaal zit in de knip, een dikke vette +1.  Nog even voor de duidelijkheid, je plaatst op vrijdag een foto op Facebook van een voor jouw onbekende vogel en vervolgens heb je na twee dagen 600 man over de vloer gehad !! Als er nu nog mensen zijn die beweren dat sociale media je leven, en je huis, niet overhoop kan gooien dan weet ik het ook niet meer. Een druk op de enter knop mensen, een keer drukken.  


Geen opmerkingen:

Een reactie posten